City of London: wieżowce, Leadenhall Market i ślady Wielkiego Pożaru

City of London zwiedzaliśmy w 2018 roku podczas tej samej podróży, w czasie której odwiedziliśmy również Borough Market i inne części Londynu. Tym razem znaleźliśmy się w zupełnie innym świecie. Zamiast pałaców, parków i ulic pełnych turystów zobaczyliśmy dzielnicę banków, biurowców, dawnych hal targowych, kościołów ukrytych pomiędzy szklanymi wieżami oraz ludzi poruszających się szybkim, wyraźnie biznesowym rytmem.

Największe wrażenie zrobił na nas kontrast architektury. W jednej ulicy stał XVII-wieczny pomnik Wielkiego Pożaru Londynu, kilka minut dalej wiktoriański Leadenhall Market, a nad nimi wyrastały nowoczesne wieżowce o kształtach, które londyńczycy natychmiast zamieniali w przydomki: Walkie Talkie, Gherkin i Scalpel. W 2018 roku obserwowaliśmy także budowę ogromnego 22 Bishopsgate. Dzisiaj na jego 58. piętrze działa jeden z najwyżej położonych bezpłatnych punktów widokowych w Londynie.

City jest bardzo zwartą częścią Londynu. Najważniejsze miejsca można połączyć w jedną pieszą trasę rozpoczynającą się przy stacji Monument, prowadzącą obok Walkie Talkie i Leadenhall Market, a następnie pomiędzy Gherkinem, kościołem St Andrew Undershaft oraz wieżowcami przy Bishopsgate. To dobry spacer nawet wtedy, gdy nie planuje się wchodzić do płatnych atrakcji.

Czym właściwie jest City of London?

City of London nie jest potocznym określeniem całego Londynu. To osobna, historyczna część metropolii, nazywana również Square Mile. Zajmuje około 1,12 mili kwadratowej i stanowi najstarszy rdzeń miasta. Współczesny Wielki Londyn składa się z 32 gmin oraz City of London, które zachowało własne władze, tradycje administracyjne i własną policję.

Różnicę pomiędzy City a resztą Londynu widać podczas zwykłego spaceru. Mieszka tu stosunkowo niewiele osób, ale każdego dnia przyjeżdżają setki tysięcy pracowników banków, firm ubezpieczeniowych, kancelarii prawnych i korporacji. Dlatego w dni robocze ulice są pełne ludzi, natomiast w niedzielny poranek potrafią być zaskakująco spokojne.

Granice City częściowo odpowiadają obszarowi dawnego Londinium. Zachodni kraniec znajduje się w okolicach Temple i Chancery Lane, wschodni dochodzi w stronę Tower of London, a od południa historyczne centrum opiera się o Tamizę. Nadal można tu znaleźć fragmenty rzymskiego muru, pozostałości amfiteatru oraz podziemne relikty dawnych budynków.

Od Londinium do światowego centrum finansowego

Rzymskie Londinium powstało około 50 roku naszej ery w miejscu, w którym można było stosunkowo łatwo zbudować przeprawę przez Tamizę. Dostęp do rzeki, położenie na szlakach handlowych oraz funkcja administracyjna sprawiły, że osada szybko się rozwijała. Około przełomu II i III wieku Rzymianie otoczyli ją murem długości około dwóch mil i wysokości dochodzącej do sześciu metrów.

Po odejściu Rzymian część miasta została opuszczona, ale w średniowieczu obszar ponownie stał się głównym ośrodkiem handlu. W pobliżu mostu funkcjonowały targi, przy Tamizie rozładowywano towary, a kupcy zakładali cechy i finansowali budowę kościołów. Właśnie z tego środowiska wyrosły późniejsze instytucje finansowe oraz ubezpieczeniowe.

City rozwijało się niezależnie od Westminsteru, który stał się centrum władzy królewskiej i państwowej. W City dominowały handel, pieniądze i samorząd kupiecki. Ta różnica jest widoczna do dziś: Westminster kojarzy się z parlamentem, pałacami i administracją państwową, natomiast City z bankami, giełdą, ubezpieczeniami i biurowcami.

Współczesny krajobraz City jest wynikiem kilku wielkich przełomów. Pierwszym był pożar z 1666 roku, drugim bombardowania podczas II wojny światowej, a kolejnym rozwój wysokościowców pod koniec XX i na początku XXI wieku. Dlatego średniowieczny układ wąskich ulic może nagle prowadzić pod szklaną wieżę o wysokości ponad 200 metrów.

Monument Wielkiego Pożaru Londynu

Naszą trasę rozpoczęliśmy przy Monument to the Great Fire of London, stojącym pomiędzy Fish Street Hill i Monument Street. Już z dołu trudno objąć wzrokiem całą kolumnę. Jest wciśnięta pomiędzy budynki, a jej szczyt pojawia się wysoko ponad ulicą.

Monument zaprojektowali Robert Hooke i Christopher Wren. Budowę prowadzono w latach 1671–1677. Kamienna kolumna ma 202 stopy wysokości i stoi 202 stopy na zachód od piekarni Thomasa Farrinera przy Pudding Lane, w której 2 września 1666 roku rozpoczął się pożar.

Na szczycie znajduje się złocona urna z płomieniami. Wewnątrz kolumny zbudowano spiralne schody liczące 311 stopni. Prowadzą one na niewielką galerię widokową oferującą panoramę City i Tamizy. Wejście jest płatne, a ze względu na wąską klatkę schodową nie jest odpowiednie dla osób z problemami ruchowymi ani użytkowników wózków.

Monument miał również pełnić funkcję naukową. Hooke i Wren planowali wykorzystywać pustą kolumnę jako wielki teleskop zenitalny oraz do doświadczeń z wahadłem i grawitacją. Pomiary zakłócały jednak drgania powodowane przez ruch uliczny, wozy i konie przejeżdżające w pobliżu London Bridge.

Aktualne godziny, ceny i ewentualne zamknięcia należy sprawdzić na oficjalnej stronie Monumentu Wielkiego Pożaru Londynu.

Wielki Pożar Londynu i odbudowa City

Pożar rozpoczął się w nocy z 1 na 2 września 1666 roku w piekarni przy Pudding Lane. Drewniana zabudowa, wąskie uliczki, silny wiatr i długie, suche lato sprawiły, że ogień rozprzestrzeniał się bardzo szybko. Płonące fragmenty dachów były przenoszone nad kolejnymi ulicami, a próby tworzenia pasów przeciwpożarowych rozpoczęto zbyt późno.

W ciągu kilku dni zniszczona została znaczna część średniowiecznego City, w tym stara katedra św. Pawła oraz dziesiątki kościołów. Odbudowa była ogromnym przedsięwzięciem. Zaostrzono przepisy budowlane, ograniczono użycie drewna i zaczęto szerzej stosować cegłę oraz kamień.

Christopher Wren zaprojektował nową katedrę św. Pawła oraz liczne kościoły City. Nie wprowadzono jednak jego pełnego planu szerokich, regularnych alei. Wiele ulic odbudowano wzdłuż wcześniejszych tras, dlatego układ City nadal jest nieregularny i pełen wąskich przejść.

Walkie Talkie i Sky Garden

Z okolic Monumentu szybko dotarliśmy do jednego z najbardziej charakterystycznych wieżowców City. Budynek przy 20 Fenchurch Street jest powszechnie nazywany Walkie Talkie. Przydomek wziął się z jego formy: górne piętra rozszerzają się ku górze, przez co całość przypomina ręczny radiotelefon.

Na najwyższych kondygnacjach działa Sky Garden — publiczny ogród z tarasem, restauracjami, barami i widokiem na Londyn. Wstęp w godzinach publicznego dostępu jest bezpłatny, ale najlepiej wcześniej zarezerwować bilet na określoną godzinę. Rezerwacje udostępniane są z wyprzedzeniem, a najbardziej atrakcyjne terminy znikają szybko.

Podczas naszej wizyty skupiliśmy się na oglądaniu budynku z poziomu ulicy. Dzisiaj Sky Garden jest jednym z najlepszych bezpłatnych punktów widokowych w tej części Londynu. Aktualne zasady, dostępne terminy i godziny można sprawdzić na oficjalnej stronie Sky Garden.

Leadenhall Market — wiktoriański targ w City

Najbardziej kolorowym miejscem podczas naszego spaceru był Leadenhall Market. Po ulicach zdominowanych przez szkło, stal i jasny kamień nagle weszliśmy pod bogato malowany dach z czerwonymi, kremowymi i zielonymi detalami. Brukowana alejka, ozdobne kolumny i łukowe przeszklenia tworzyły zupełnie inną przestrzeń niż otaczające ją biurowce.

Historia handlu w tym miejscu sięga czasów rzymskich. W centrum Londinium znajdowały się forum oraz bazylika, czyli główny kompleks administracyjny i handlowy rzymskiego miasta. Udokumentowany targ działał tu od XIV wieku. Sprzedawano przede wszystkim mięso, drób, dziczyznę oraz inne produkty żywnościowe.

W 1411 roku teren został przejęty przez Richarda „Dicka” Whittingtona, kupca i wielokrotnego burmistrza Londynu, a następnie przekazany City of London. Obecna hala powstała w XIX wieku według projektu Horace’a Jonesa, architekta odpowiedzialnego również za Smithfield Market i współprojektanta Tower Bridge.

Współczesne Leadenhall Market nie jest już klasycznym targiem mięsnym. Działają tu restauracje, bary, puby, kawiarnie, sklepy oraz niewielkie punkty usługowe. Samą przestrzeń można odwiedzać przez całą dobę, ale poszczególne lokale mają własne godziny otwarcia. W weekend część z nich może być zamknięta, ponieważ rynek jest mocno związany z pracownikami City.

Aktualne lokale, wydarzenia i godziny można sprawdzić na oficjalnej stronie Leadenhall Market.

Viandas — hiszpańskie smaki pod wiktoriańskim dachem

Na jednym z naszych zdjęć widać lokal Viandas. Hiszpańskie słowo viandas oznacza żywność, prowiant albo przygotowane produkty spożywcze. W 2018 roku lokal oferował między innymi dojrzewające szynki, mięso, wino oraz produkty charakterystyczne dla kuchni hiszpańskiej.

To zdjęcie dobrze pokazuje zmianę funkcji Leadenhall Market. Dawniej dominował tu handel mięsem, drobiem i dziczyzną na dużą skalę. Współcześnie historyczne boksy zajmują delikatesy, bary i restauracje, ale żywność nadal pozostaje ważną częścią miejsca.

Old Tom’s Bar i historia gęsi, która uniknęła rzezi

Przy jednym z narożników targu sfotografowaliśmy wejście do Old Tom’s Bar. Nazwa nie odnosi się do dawnego właściciela lokalu, lecz do gąsiora, który stał się jedną z najbardziej osobliwych postaci w historii Leadenhall Market.

W XIX wieku na targu w ciągu dwóch dni zabito około 34 tysięcy gęsi. Jeden gąsior wielokrotnie wymykał się handlarzom i uniknął tego losu. Nazwano go Old Tom. Pozwolono mu swobodnie chodzić po targu, był karmiony przez właścicieli gospód i stał się lokalną maskotką.

Po śmierci w 1835 roku Old Tom miał nawet własny nekrolog i został pochowany na terenie targu. Jego historię upamiętniają tablice, przedstawienia gęsi i nazwa piwnicznego baru działającego przy Lamb Tavern.

Old Tom’s Bar nadal działa jako niewielki bar w historycznej piwnicy z XIX-wiecznymi płytkami. Aktualne godziny trzeba sprawdzić bezpośrednio na stronie lokalu w katalogu Leadenhall Market.

Leadenhall Market w filmach o Harrym Potterze

Leadenhall Market jest dobrze znany fanom Harry’ego Pottera. Fragmenty targu wykorzystano podczas realizacji filmu Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Okolica udawała część magicznego Londynu prowadzącą w stronę ulicy Pokątnej.

Wejście przy 42 Bull’s Head Passage wykorzystano jako filmową lokalizację Dziurawego Kotła. W filmie drzwi miały niebieski kolor, natomiast współczesny wygląd lokalu może się zmieniać w zależności od działającego tam sklepu lub punktu usługowego.

Targ pojawiał się również w innych produkcjach filmowych i telewizyjnych. Nawet bez znajomości konkretnych scen łatwo zrozumieć, dlaczego filmowcy wybierają to miejsce: zadaszone pasaże, bruk, dekoracyjne latarnie i intensywne kolory wyglądają jak gotowa scenografia.

Gherkin i kościół St Andrew Undershaft

Po wyjściu z Leadenhall Market weszliśmy pomiędzy najbardziej rozpoznawalne wieżowce City. Nad drzewami i zabytkowym kościołem pojawił się 30 St Mary Axe, powszechnie nazywany Gherkin, czyli „ogórek”.

Gherkin zaprojektowała pracownia Foster + Partners. Budynek powstał na miejscu Baltic Exchange, zniszczonej w zamachu bombowym IRA w 1992 roku. Zaokrąglona bryła i spiralny układ przeszkleń sprawiają, że trudno pomylić go z innym wieżowcem.

Gherkin jest przede wszystkim budynkiem biurowym i nie działa jak ogólnodostępna atrakcja turystyczna. Najlepiej oglądać go z okolic St Mary Axe, Leadenhall Street oraz placu przy kościele St Andrew Undershaft.

Kościół stojący u podnóża wieżowca został zbudowany w 1532 roku, choć świątynia istniała w tym miejscu już w XII wieku. Jest jednym z nielicznych kościołów City, które przetrwały zarówno Wielki Pożar Londynu, jak i bombardowania podczas II wojny światowej.

Nazwa Undershaft pochodzi od wysokiego masztu majowego ustawianego dawniej każdego roku naprzeciw kościoła. Maszt górował nad budynkiem, dlatego świątynię określano jako stojącą „pod masztem”.

The Scalpel — szklany klin nad zabytkowym kościołem

W bezpośrednim sąsiedztwie St Andrew Undershaft znajduje się kolejny charakterystyczny wieżowiec — The Scalpel przy 52 Lime Street. Nazwa oznacza „skalpel” i odnosi się do ostrego, ukośnie ściętego profilu budynku.

To zdjęcie bardzo dobrze pokazuje sposób, w jaki działa architektura City. Zabytkowe budynki nie zostały przeniesione do osobnej dzielnicy ani otoczone pustą przestrzenią. Nadal funkcjonują pomiędzy współczesnymi biurami, a nowe wieżowce są projektowane z uwzględnieniem chronionych panoram i korytarzy widokowych.

22 Bishopsgate — wieżowiec, którego budowę oglądaliśmy

Jednym z najciekawszych elementów naszej galerii jest dokumentacja budowy 22 Bishopsgate. W 2018 roku ogromna bryła była nadal otoczona rusztowaniami, dźwigami i tymczasowymi konstrukcjami. Szklana elewacja była już częściowo zamontowana, ale górne kondygnacje nadal powstawały.

Historia tego miejsca była skomplikowana. Wcześniej planowano tu wieżowiec nazywany The Pinnacle, ale jego budowę przerwano po wykonaniu części fundamentów. Nowy projekt wykorzystał znaczną część istniejących elementów konstrukcyjnych i przekształcił teren w jeden z największych kompleksów biurowych City.

Gotowy budynek ma 278 metrów wysokości i jest najwyższym wieżowcem w granicach City of London. Nie jest jednak tylko zamkniętym biurowcem. Na szczycie utworzono ogólnodostępny punkt widokowy Horizon 22.

Horizon 22 — bezpłatny widok z 58. piętra

Na 58. piętrze 22 Bishopsgate działa obecnie Horizon 22, określany jako najwyżej położona bezpłatna platforma widokowa w Londynie. Winda dociera na górę w około 41 sekund, a przeszklona galeria oferuje panoramę obejmującą około 300 stopni.

Wstęp jest bezpłatny, ale wymaga rezerwacji. Bilety są publikowane w określonych terminach i szybko znikają, szczególnie na godziny wieczorne. Dostępne bywają także bilety typu walk-in, ale nie należy zakładać, że uda się wejść bez wcześniejszego planowania.

Aktualne godziny oraz bezpłatne bilety dostępne są na oficjalnej stronie Horizon 22.

Tower 42 i starsze wieżowce londyńskiego City

City kojarzy się dziś z Gherkinem, Walkie Talkie i 22 Bishopsgate, ale wysokościowce powstawały tu znacznie wcześniej. Jednym z najważniejszych jest Tower 42, dawniej znany jako NatWest Tower.

Budynek ukończono na początku lat 80. XX wieku. Przez pewien czas był najwyższym wieżowcem w Wielkiej Brytanii. Jego rzut zaprojektowano w formie przypominającej logo banku NatWest, choć z poziomu wąskich ulic trudno zauważyć ten kształt.

Na zdjęciu widać również typowe dla City zagospodarowanie przestrzeni pomiędzy biurami: niewielkie pasaże, lokale gastronomiczne, flagi, szklane zadaszenia i miejsca przygotowane głównie dla osób pracujących w okolicznych budynkach.

110 Bishopsgate i pionowe miasto

Kolejnym wieżowcem widocznym w naszej galerii jest 110 Bishopsgate, wcześniej powszechnie nazywany Heron Tower, a później Salesforce Tower. Budynek składa się z wyraźnie zaznaczonych pionowych części i z poziomu ulicy sprawia wrażenie bardzo wąskiego oraz wysokiego.

Na najwyższych piętrach budynku działają lokale gastronomiczne z widokiem na Londyn, między innymi Duck & Waffle oraz Sushisamba. Są to restauracje, nie bezpłatne platformy widokowe, dlatego wymagają rezerwacji i odpowiedniego budżetu.

Bank of England, Royal Exchange i serce finansowego Londynu

Spacer po City warto uzupełnić o okolice skrzyżowania Bank. Stoją tam obok siebie Bank of England, Royal Exchange oraz Mansion House, czyli oficjalna rezydencja Lord Mayor of London. To jedno z miejsc, w których najlepiej widać instytucjonalną historię finansowego Londynu.

Bank of England powstał w 1694 roku jako prywatny bank działający jako bankier rządu. Początkowym zadaniem było zebranie środków potrzebnych do finansowania wojny z Francją. Dzisiaj jest bankiem centralnym Zjednoczonego Królestwa.

Przy Threadneedle Street działa Bank of England Museum. Muzeum pokazuje historię banku, banknotów, złota, kryzysów finansowych i polityki pieniężnej. Wstęp jest bezpłatny, ale muzeum działa głównie w dni robocze. Aktualne godziny należy sprawdzić na oficjalnej stronie Bank of England Museum.

Royal Exchange stoi naprzeciw banku. Pierwszą giełdę w tym miejscu założył w XVI wieku kupiec Thomas Gresham. Obecny klasycystyczny budynek pochodzi z XIX wieku i mieści sklepy, restauracje oraz kawiarnie.

Gdzie zjeść w City of London?

Najwygodniejszym miejscem na posiłek podczas tej trasy jest Leadenhall Market. W jednym zadaszonym kompleksie można znaleźć puby, bary, restauracje oraz szybsze jedzenie. Trzeba jednak pamiętać, że oferta jest dostosowana przede wszystkim do rytmu pracy City, dlatego część lokali działa głównie od poniedziałku do piątku.

• Old Tom’s Bar — niewielki piwniczny bar przy Lamb Tavern, dobry na piwo i prosty posiłek w historycznym wnętrzu.
• Luc’s Brasserie — francuskie bistro z widokiem na wnętrze Leadenhall Market.
• Osteria del Mercato — restauracja włoska działająca wewnątrz hali.
• La Viña — tapas i dania inspirowane kuchnią hiszpańską.
• Sfrigola — sycylijskie przekąski i street food.
• Baba Ganoush — szybkie dania kuchni śródziemnomorskiej.

Aktualną listę lokali oraz godziny otwarcia najlepiej sprawdzić w sekcji Eat and Drink na oficjalnej stronie Leadenhall Market.

Przy 110 Bishopsgate działają droższe restauracje z panoramicznym widokiem, natomiast przy Bank i Liverpool Street można znaleźć bardzo szeroki wybór lokali. W porze lunchu część popularnych miejsc jest pełna pracowników biurowych, dlatego warto zjeść przed godziną 12:00 albo po 14:00.

Piesza trasa zwiedzania City of London

Najwygodniejsza trasa wykorzystująca miejsca widoczne na naszych zdjęciach prowadzi ze stacji Monument w stronę Liverpool Street. Bez wejść do budynków można ją przejść w około dwie godziny. Z wizytą na punkcie widokowym, obiadem i muzeum należy przeznaczyć większą część dnia.

1. Monument Station. Po wyjściu należy podejść pod Monument Wielkiego Pożaru Londynu.
2. Pudding Lane. Kilkadziesiąt metrów od kolumny znajduje się miejsce związane z początkiem pożaru z 1666 roku.
3. 20 Fenchurch Street. Podejście pod Walkie Talkie i ewentualna wcześniej zarezerwowana wizyta w Sky Garden.
4. Leadenhall Market. Wejście przez Gracechurch Street i spacer pod wiktoriańskim dachem.
5. Bull’s Head Passage. Poszukiwanie filmowego wejścia do Dziurawego Kotła.
6. Old Tom’s Bar. Krótki przystanek przy miejscu związanym z historią gąsiora Old Toma.
7. Lime Street. Wyjście z targu w stronę Lloyd’s Building i The Scalpel.
8. St Andrew Undershaft. Zabytkowy kościół pomiędzy Scalpelem i Gherkinem.
9. 30 St Mary Axe. Spacer wokół Gherkina i placu pomiędzy wieżowcami.
10. 22 Bishopsgate. Wizyta w Horizon 22, o ile wcześniej zarezerwowano bezpłatny bilet.
11. 110 Bishopsgate i Tower 42. Dalszy spacer przez starszą część dzielnicy wysokościowców.
12. Bank Junction. Bank of England, Royal Exchange i Mansion House.
13. Liverpool Street. Zakończenie trasy przy dużym węźle kolejowym i stacji metra.

Jak dojechać do City of London?

City ma bardzo dobrą komunikację publiczną. Wybór stacji zależy od planowanej trasy:

• Monument — najlepszy początek trasy przy Monumencie Wielkiego Pożaru i Walkie Talkie;
• Bank — Bank of England, Royal Exchange i centralna część Square Mile;
• Liverpool Street — Bishopsgate, 22 Bishopsgate, Spitalfields i północno-wschodnia część City;
• Fenchurch Street — Walkie Talkie, Tower of London i wschodnia część dzielnicy;
• St Paul’s — katedra św. Pawła i zachodnia część City;
• Moorgate — Guildhall, Barbican i północna część Square Mile.

Samochód jest najmniej praktycznym rozwiązaniem. Parkingi są drogie i nieliczne, a poruszanie się po wąskich ulicach utrudniają ograniczenia ruchu. City najlepiej zwiedza się pieszo, korzystając z metra lub kolei tylko na początku i końcu trasy.

Praktyczne informacje

• Czas zwiedzania: około 2–3 godzin na spacer bez wejść; cały dzień z Monumentem, Bank of England Museum i punktem widokowym.
• Najlepszy dzień: dzień roboczy, jeśli chcecie zobaczyć działające lokale i normalny rytm City; weekend, jeśli zależy Wam na spokojniejszych ulicach.
• Monument: 311 stopni, wąska klatka schodowa i brak windy.
• Sky Garden: bezpłatny w określonych godzinach, ale wymaga wcześniejszej rezerwacji.
• Horizon 22: bezpłatny punkt widokowy na 58. piętrze, również najlepiej rezerwować z wyprzedzeniem.
• Leadenhall Market: przestrzeń jest dostępna przez całą dobę, ale sklepy i restauracje mają własne godziny.
• Bank of England Museum: bezpłatne, działa przede wszystkim od poniedziałku do piątku.
• Obuwie: potrzebne są wygodne buty; trasa prowadzi po bruku, chodnikach i wąskich przejściach.
• Fotografowanie: szerokokątny obiektyw bardzo pomaga, ponieważ wieżowce stoją blisko siebie i trudno odejść od nich na odpowiednią odległość.

Czy warto zwiedzić City of London?

City warto odwiedzić nawet wtedy, gdy bankowość i biurowce nie są głównym celem podróży. To najstarsza część Londynu, w której rzymski układ, średniowieczne ulice, kościoły, targi i nowoczesne wieżowce funkcjonują obok siebie na bardzo małym obszarze.

Podczas naszej wizyty w 2018 roku szczególnie ciekawe było obserwowanie miasta w trakcie przebudowy. 22 Bishopsgate nadal powstawał, pomiędzy budynkami pracowały dźwigi, a kolejne szklane elewacje odbijały starsze wieże i kamienice. Dzisiaj można wejść na szczyt tego budynku i zobaczyć z góry trasę, którą przechodziliśmy.

Najlepiej zapamiętaliśmy Monument, kolorowe wnętrze Leadenhall Market oraz widok Gherkina za małym, zabytkowym kościołem. Właśnie takie zestawienia sprawiają, że City nie jest zwykłą dzielnicą biurową. To miejsce, w którym historia Londynu jest widoczna pomiędzy współczesnymi budynkami, a nie zamknięta wyłącznie w muzeach.

Najczęstsze pytania

Galeria zdjęć z City of London